انواع و رایج ترین مشکلات جنسی در میان زوجین | بیماری

: شکلای جور واجور و عادی ترین مشکلات جنسی در میان زن و شوهر

بدیش اینه مشکلات جنسی و زناشویی در میان زن و شوهر ایرونی رد حال زیاد شدنه و با نبود مراجعه به مشاورین در این مورد زندگی زناشویی اونا در خطر نابودی و جدایی قرار میگیره.

مرکز پلی کلینیک بیماریای جنسی هلال احمر حدود دو سال پیش تاسیس شد. این که هلال احمر به عنوان یه نهاد امدادگر، به چه دلیل باید اینجور مرکزی تاسیس کنه، شاید بیان کننده ضرورت و جدی بودن مشکلاتیه که در مورد مسائل جنسی گریبان زوجای جوون رو گرفته. در این کلینیک هم درمانای فیزیکی در زمینه های ناباروری – سکسولوژی – اورولوژی و زنان ارائه می شه و هم در قسمت مشاور، و روانشناسی، درمانای مشاوره ای با حضور مشاوران متخصص صورت میگیره.

یکی از ویژگیای این کلینیک هزینه های ارزون درمان در اینجاس. این رو دکتر مدیر، مسئول این کلینیک میگه، این که اینجا هزینه ها به صورت حداقلی محاسبه می شن.

ویژگی دیگه این که چون کلینیک تخصصیه از پرستار تا متخصص، تقریبا همه با مسائل و مشکلات روحی که بیماریای جنسی در فرد بوجود میاره آگاه هستن که جدی ترین اونا می تونه خجالت از بیان مشکل و مریضی باشه و پس سیستم ورود به این پلی کلینیک و برخورد مسئولان بسیار راحت و همدلانهه و از اولین قدم تا مراحل پایانی درمان همراهی و همدلی با مریض یه شرط اساسی واسه کارکنان و کارشناسان این پلی کلینیکه. درباره تشکیل و خدمات این مجموعه با دکتر مدیر، بیشتر صحبت کردیم.

درباره مجموعه خدماتی که در این مجموعه ارائه می شه کمی توضیح می دید؟
– خدماتی که در این مرکز انجام می شه میشه به سه دسته تقسیم کرد و حالا خوبیش اینه وزارت بهداشت هم در این قضیه خیلی ما رو همراهی کرد و اونا هم پیرو آمار افزایش یابنده طلاق، اقدامات خوبی انجام دادن. حالا این که چقدر عملی بشه باید منتظر نتیجه فعالیتا باشیم. ما در این مرکز چند زمینه جور واجور رو محور فعالیتای مون قرار دادیم. در قدم اول باید به بحث درمان وارد شیم، چون خونواده ها باید به درمان درست و بدون هیچ گونه پیچ و خمی دسترسی داشته باشن چون در مورد این مسئله تا حالا متوالی درست و حسابی وجود نداشته، خیلی از درمانا حاشیه ای بوده و در مراکز غیررسمی، سوءاستفاده زیاد شده.

پس ما در قدم اول فکر کردیم باید یه کار درمانی استاندارد بکنیم که خونواده ها بدونن مرکزی هست که بدون هدف تجاری کار درمانی درست براشون انجام میده. این کل درمانا شامل درمانای جمعی روانیه که در بخش روانپزشکی و روانشناسی و با کمک مشاوران انجام می شه در قدم دوم به این موضوع فکر کردیم که مشکلات رو به شکل یه پرونده پیگیری کنیم تا بتونیم آمار دقیقی به دست بیاریم.

پس یکی از کارای ما تحقیق بود تا بفهمیم با چه سطحی و با چه درصدی از مشکلات روبرو هستیم و کدوم یکی از اونا بیشتر جامعه رو تهدید می کنه و این موضوع هم جزو اهداف ما شد، پس در این مرکز پرونده های مفصلی رو واسه مراجعه کنندگان تشکیل می دیم و در قدم سوم یکی از ستونای کار مرکز رو روی پیشگیری و آموزش گذاشتیم، کار آموزشی هم دو جنبه داره: ۱- دخالتی درمانی واسه آدمایی که مشکلات اختصاصی دارن و نیاز دارن به صورت تفکیک شده در کلاسی بشینن و کاری رو یاد بگیرن و ۲- آموزش در طرح عمومی که در اونجا مطالب عام تر و اجتماعی تر و فرهنگی تر مطرح می شه و حالا خوبیش اینه این کار هم خوب پیش میره.

هزینه های درمانی در این مرکز به چه شکله؟
– هزینه های درمانی بسته به تخصصای جور واجور فرق داره. در مورد تخصصای مربوط به گروه پزشکی و روان پزشکی و اورولوژی نظام پزشکی تعرفه هایی رو در نظر گرفته اما در این مرکز تقریبا ۶۰ الی ۷۰ درصد تعرفه دریافت می شه ویزیت یه دکتر متخصص اینجا زیر بیست هزار تومنه در حالی که در مرکز خصوصی این رقما خیلی بالاتر و دست کم دو برابره.

درباره مشاور خونواده، روانشناس یا سکسولوژیت هم که ما داریم، سازمان نظام روانشناسی یه جدول تعرفه ای داره که ما در واقع کف جدول یعنی دست کم تعرفه های مصوب نظام روانشناسی رو در نظر گرفتیم که اینجا هزینه هر ساعت مشاوره کمتر از پنجاه هزار تومنه و تقریبا نصف یا یه سوم مراکزیه که کار مشاوره انجام میدن.

انگیزه اصلی ایجاد مرکز سلامت جنسی به وسیله هلال احمر چی بوده؟
– قبل اینکه بخوایم به سوال شما جواب بدهم اجازه بدین بگم که در واقع مشکلات و مسائل جنسی یا ارتباطات جنسی قبل از هر چیز احتیاج به همین کاری داره که شما دارین انجام می دید یعنی تبدیل کردن مسئله به یه مسئله عمومی و یه نگرانی اجتماعی. منظورم اینه که واسه این که به حل مشکل و به عملیات اجرایی برسیم سه پله رو باید طی کرد: اول این که من و شما واقعا قبول کنیم که مسائل و مشکلات جنسی یه مسئله جدی و عمومیه.

این که بعضی وقتا در رسانه ها و جاهای جور واجور تلاش می کنن این مسئله رو خیلی منزوی و مخصوص افراد مشکل دار درخشش بدن غلطه چون واقعیت اینه که مسئله، مسئله فراگیریه. یه بعضیا دچار انحرافات هستن، یه بعضیا دچار مشکل  و مسئله هستن.

پس اول باید قبول کنیم که این یه مسئله س مثل مسئله آب، که مسئله فراگیریه. مسئله روابط جنسی هم به همین شکله. در هرم جمعیتی کشور ما نزدیک به ۵۰% در سنی هستن که یا در شروع فعالیت جنسی هستن و یا تازه خونواده تشکیل دادن. این یعنی جمعیت بین حدود ۱۵ تا ۴۵ ساله یعنی مخاطب این مسئله ۴۰ میلیون نفر هستن که همین موضوع به خودی خود، قبل از این که تبدی به مشکل بشه در واقع یه مسئله گسترده و عمومیه.

مسئله دوم از نگاه آماره که باید قبول کنیم که این مسئله عمومی، اجتماعی و فراگیره و اگه به هر کدوم از آماری که مراجع جور واجور بیرون میدن نگاه کنین، این گسترده بودن رو می بینین. مثلا در مورد بیماریا و از جمله HIV مثبت هستن و آلوده به عفونت، البته ۱۳۰ هزار نفر در جمعیت ۸۰ میلیونی رقمی نیس اما اگه همین رو کمی عمیق تر نگاه کنیم و قبول کنیم که همه آمارها مثل نوک کوه های یخی هستن که از آب بیرون اومده ان، همین ۱۳۰ هزار نفر رو اگه براساس گفته سازمان بهداشت جهانی که میگه وقتی آمار رسمی از HIV تو یه کشور مطرح می شه اونو ضربدر ضریب ۴ یا ۵ کنین تا آمار واقعی دربیاد متوجه عمق مسئله میشین.

یعنی ما بالای نیم میلیون نفر آدم داریم که آلوده به HIV هستن. حالا اگه کمی عمیق شیم می بینیم با اینحال که HIV در هر تماس جنسی منتقل نمی شه و یه ضریب نفوذ داره با این حال می شه نتیجه گرفت وقتی نیم میلیون نفر به HIV گرفتار شدن چند میلیون آدم درگیر روابط جنسی پر خطر هستن؟ یعنی همین آمار کوچیک HIV رو که تا انتها بریم به یه آمار چند میلیونی می رسیم و به یه مشکل اجتماعی بزرگ.

بقیه آمارها هم همین طوره. شما طلاق رو نگاه کنین طلاق رسمی که اعلام می شه چقدره و طلاق عاطفی و روابط از هم گسیخته پشت اون چقدر؟ پس منظورم اینه که در قدم اول باید قبول کنیم و به تصمیم گیرندگان کلان کشور بقبولانیم که مسئله یه مسئله عمومیه.

این جور نیس که یه عده خاص  دچار کج روی اخلاقی شدن. در قدم دوم به نظر من باید یه سیاستی داشته باشیم که اونم پذیرش افراد مشکل داره و بدیش اینه نسل جوون مرتب در رسانه ها تحت یه فشار و هجمه س که این نسل بدون قید و بنده، این نسل به خاطر وجود و مسائل رابطه جمعی جدید و آشنایی با فضاهای مجازی از راه خارج شده.

واقعا این حرف تا چه حد درسته؟
– این که این حرفا تا چه حد درسته یا نیس ما باید این رو قبول کنیم که اینا از نظر جنسی با مسائل و مشکلات مواجه ان و تا این رو قبول نکنیم نمی تونیم مشکلی رو حل کنیم. بدیش اینه یه چیزی که در فرهنگ ما هست اینه که یه خودمحوری تاریخی خیلی عمیق داریم یعنی هر نسلی خودشو نسل ملاک می دونه و خودشو استاندارد می دونه و همه رو با خودش مقایسه می کنه و تصورش اینه که این فرد غیر از ماست.

پس باید دید چقدر انحراف از ملاک داره. ملاک هم که ما هستیم. اینطوری اتفاقی که میفته یه انگ زنی خیلی بزرگی به خصوص روی نسل جوون هست در حالی که نسل جوون تقریبا آینه تموم نمای فرهنگ ماست، با تموم نقاط ضعف و معضلات فرهنگی، معضلاتی که ما داشتیم و داریم در میدون اجتماعی و فرهنگی و نسل قبلی به عنان مربی، آینه تموم نمای همین نسل هستن. ممکنه نمونه اون تغییر کرده باشه، پس باید ما نسل جوون رو به دیده پذیرش نگاه کنیم. باید تفاوتا رو قبول کنیم.

اگه این تفاوتا پذیرفته شه، تنش هم کمتر می شه و فشار و انگ زنی نسبت به نسل جوون کمتر می شه و بعد که تفاوتا رو قبول کردیم، تازه می رسیم به این که مشکلات کجاس و بعد به حل مشکل می پردازیم. به نظر من این نگاهیه که در تموم مدیران میدونای جور واجور باید جاری شه. اگه این نگاه جاری شه، مشکلات زیادی حل می شه. اگه در مدارس خیلی راحت بچه ها با چهارتا انگ از چرخه تربیتی و از آغوش مدرسه خارج نشن (که خود این مشکلات شدیدتری داره)، اگه در خونواده ها نقاط اتصال عاطفی به خاطر تفاوتا و مشکلات قطع نشه حتی با وجود مشکلاتی که هست که باید اونو قبول کنیم چون وگرنه خطر و پرتگاهای عمیق تری در انتظار اوناس، پس این قدم دومه.

یعنی قدم اول مشکل رو قبول کنیم، قدم دوم افراد مشکل دار رو قبول کنیم و در قدم سوم باید قبول کنیم که میشه کار کرد و می شه به این افراد کمک کرد. قدم سوم پذیرش مسئولیت ماست. این که ما آسمون و ریسمون ببافیم و ماهواره و رسانه و اینترنت و فضای مجازی رو مقصر بدونیم، مشکل رو حل نمی کنه. البته فضای مجازی بی تاثیر نیس اما این بهونه بعضیا واسه فرار کردن از بار مسئولیته که ماهواره ها و رسانه ها این کار رو کردن.

ما باید ببینیم خودمون چه کردیم به عنوان یه نسل قبل تر و نسلی که مسئولیت داشتیم یا به عنوان پدر و مادر، مربی، مدیر یه مدرسه باید ببینیم چه کردهایم. واسه نسل جوونی که حالا می گیم مسئله دارن. البته ما ملت بی هویتی نیستیم که مثلا چهارتا سریال ماهواره ما رو دچار بحران کنه. اگه این اتفاق داره میفته که اونا فرهنگ ما رو زیر و رو کنن، این بازم مسئولیتش به خود ما برمیگرده یعنی ما هیچ اقدامی نکردیم واسه این که نسل جوون مون به سمت ماهواره ها و شبکه های اجتماعی کشیده نشه و در واقع مسئولیت این کار با ماست و باید تا الان کار می کردیم.

ما سرمایه های فرهنگی خیلی عمیقی داریم. ادبیات ما رو نگاه بکنین که با این همه عظمت هیچ وقت تبدیل به سرمایه اجتماعی نشده. الان دنیا وضعیت خاصی داره و در واقع یه دهکده جهانیه یا بهتر بگم یه نمایشگاه جهانیه که هر ملتی در اون یه غرفه ای داره که در اون داشته های فرهنگی اش رو به نمایش میذاره و فاصله ها از بین رفته. اگه غرفه شما خالی باشه، غرفه بغلی پر از محصوله. یعنی وقتی که ما ظرفای مون رو خالی نگه می داریم، در این نمایشگاه جهانی ظرفا رو کس دیگه ای پر می کنه.

پس در قدم سوم باید مسئولیت خودمون رو قبول کنیم. با این به هانها از زیر بار مسئولیت فرار نکنیم. ما به چه دلیل ۴ تا فیلم و سریال نداریم. ما به چه دلیل عشقای شاهنامه رو سریال نکردیم. کدوم جوون داستان عشق رودابه به زال رو می دونه. کدوم شون عاشقانه های نظامی رو خونده ان. هفت پیکر پر از داستانای عاشقانه زمینیه. اینا وقتی به دست جوون ما نمی رسه، مشخصه که جای دیگری دنبالش می شه. در قدم سوم باید مسئولیت پذیر باشیم و قبول کنیم که میشه کاری کرد. در بقیه جنبه ها هم میشه کاری کرد.

حتی اگه فرض کنیم در این وضعیت فعلی آدما تحت تاثیر نیروها و کششای جور واجور هستن و ممکنه به جهات جور واجور کشیده شن، ما هم باید یه نیرو باشیم واسه اینکه در جامعه به نقطه تعادلی برسیم که به Normای مورد نظر ما نزدیک باشه. این مقدمه رو مطرح کردم تا انگیزه اصلی از کار اینجا رو توضیح بدهم. من هم به عنوان یه دکتر به خودم گفتم باید کاری بکنیم و می شه کارایی رو انجام داد.

آقای دکتر در اول گفتید که باید قبول کنیم مشکلی هست. به نظر شما این تابویی که در خونواده و جامعه درباره صحبت کردن درباره روابط جنسی و بعضی وقتا مشکلات جنسی هست چیجوری باید شکسته شه؟
– این همون چیزیه که من به خاطرش گفتم من، شما و کسائی که در این میدون فعال هستن، مسئولیت داریم و باید این فرهنگ رو جا بندازیم. این فرهنگ که تربیت جنسیتی جزیی از ارکان تربیتیه. باید این رو مراکز آموزشی مثل: آموزش و پرورش و مدارس قبول کنن، براش برنامه ریزی کنن. به نظر من مدرسه بدون مشاور روانشناسی که در این مورد متبحر باشه، مفهومی نداره. به خصوص مدارسی که دانش آموزان اون در سن بلوغ و نزدیک اون هستن با این مسئله بیشتر درگیر هستن ولی تربیت جنسیتی باید از سنین پایین تر شروع شه که و این تربیت جنسیتی همراه تربیتی جنسی سنین بالاتر نیس.

اونا اهداف دیگه و محتواهای دیگری داره. بعضی وقتا این سوءتفاهم پیش میاد که خونواده ها خیلی می ترسن از تربیت جنسی کودک و نوجوون اما این ترس بیشتر از این که یه ترس واقعی باشه یه ترس خیالیه چون خیلی از اطلاعاتی که در بعضی از کلاسا در مورد مسائل جنسی به بچه ها داده می شه خیلی بیشتر از اطلاعاتت بزرگترهاست که بچه ها از منابع غیررسمی گرفتن و در واقع ترس خیالی بزرگترها به این دلیله که نمی خوان تصور مثبت و فرشته گونه ای که از فرزندشون دارن از بین بره اما این فرهنگ باید ایجاد بشه که تربیت جنسیتی جزیی از تربیت مراحل جور واجور رشده و اگه ما این مسئله رو در نظر نگرفته ایم و تا الان رد کردیم به این معنی نیس که وجود نداره.

این هست ولی خودشو از منابع دیگری تامین می کنه. در مرحله بعدی باید بتونیم این موضوع رو در خونواده ها جا بندازیم که تموم مشکلات جنسی راه حل و دران داره. من بعضی وقتا دیده ام که افراد با یه استیصال به خاطر دچار شدن به یه آسیب مراجعه می کنن. تموم اینا راه حل داره و باید راه درمان بررسی شه که معمولا هم به همون مسائل ریشه ای یعنی نبود تربیت مناسب، نبود نگاه جنسیتی مناسب برمیگرده. اینا کمی مشکل سازه و باید کم کم عوض شه و شک نداشته باشین کار فرهنگی و رسانه ای که شما می کنین می تونه به درد بخور واقع شه.

به چه دلیل هلال احمر در این موضوع ورود کرده؟ به خاطر خطیر بودن مسئله سلامت جنسی در جامعه س؟
– به آمارهای جور واجور نگاه بکنین. آمارهای خیلی عجیب و غریبی هست درباره این که چقدر مسئله بحرانیه و به شکل بحرانی انسانی – اجتماعیه. از این جنبه شک نداشته باشین به کار هلال احمر ارتباطاتی داره. یعنی هلال دوست داره که در جنبه های جور واجور انسانی که جنبه های پزشکی – بحرانی داشته باشه کمک کنه واسه جلوگیری از مخاطرات بزرگی که به خصوص جمعیت زیادی رو تحت تاثیر قرار میده.

شما ممکنه فکر کنین سیل و زلزله هم ربطی به هلال احمر نداشته باشه ولی هلال احمر واسه جلوگیری از مخاطرات وارد می مشود. اینجا هم هلال به اینجور سیاستی رسیده که می شه خیلی از خطراتی که ممکنه بعدا جامعه ما رو درگیر بکنه جلوگیری کرد و در واقع این شاید نکته ارتباطی این مسئله با هلال باشه و نکته دیگه هم اینه که ورود نهادهای رسمی یه مقدار می تونه هدف و مرضای مادی و تجاری رو در موضوع کمتر کنه. یعنی یه مقدار دسترسی مساوی با دست کم تعرفه ها واسه درمانای استاندارد بیشتر شه.

مراجعه کنندگان شما رو بیشتر کدوم دسته از افراد تشکیل میدن و مشکلات جنسی بیشتر دور چه مسائلی بوده؟
– براساس آمار ما فعلا بیشترین مراجعه کنندگان ما آقایون هستن و اینم برمیگرده به همون قضیه فرهنگ سازی که مراجعه کنندگان خانوم خیلی کمتر هستن. آقایانی هم که مراجعه می کنن بیشتر پیرو مشکلاتیه که در خونه داشتن اما مراجعه مستقیم خانوما خیلی کمتره. بر خلاف این که ما در مرکز سکسولوژیت خانوم داریم، روانپزشک خانوم داریم و اینا رو ما رعایت کردیم که خانوما شک نداشته باشین پیش یه متخصص سکسولوژیت راحتترند ولی مراجعه اونا خیلی کمتره.

آقایون هم بیشتر به خاطر مشکلات جنسی که طبق سنین جور واجور فرق می کنه مراجعه می کنن که تقریبا تا حدودی قابل تقسیم بندیه. در ده های اول ازدواج بیشتر مسئله زودانزالی واسه آقایون دلیل مراجعه بوده. در دهه بعدی به کاهش میلی جنسی برمیگرده و در دهه بعدی مشکلات نعوذ بیشترین عامل مراجعه کنندگان آقایانه که مسئله زود انزالی بیشتر در گروه های سنی پایین تر و آقایون جوون تر که تجربه های جنسی اونا کمتره و بعد به سمت کهش میل جنسی و مشکلات نعوذ که به خصوص در قسمت مشکلات نعوذ و میل جنسی خیلی وابسته به سبک زندگی و وابسته به عوامل دیگه ایه که در این مورد دخالت گر هستن.

مراجعه زن و شوهرهایی که اختلاف اونا به مشکلات جنسی برمیگرده به چه صورت بوده؟
– بدیش اینه مراجعانی که ما داریم در مراحل انتهایی کار بودن و زن و شوهر در مراحل انتهایی کار و وقتی که مشکلات خیلی عمیق شده وبه جدایی فیزیکی و عاطفی کامل انجامیده و فقط یه جدایی قانونی و رسمی مونده مراجعه می کنن. در اونجا هم بدیش اینه اونقدر مشکلات عمیق و شدید و زیاده که یه مقدار کار کردن روی اون مشکل می شه. به خصوص زن و شوهرا چون در مراحل آخر به ما مراجعه می کنن معمولا انگیزه پیگیری کردن و مراجعات تکراری به ما رو ندارن و پیشنهاد ما اینه اگه مشکلی در روابط زناشویی هست، اگه میل جنسی یکی از دو طرف کمتر شده یا این که اگه در واقع در ارضای جنسی هر دو طرف مشکلی دارن، زودتر مراجعه بکنن.

در خیلی از موارد مبادرت به طلاق از طرف خانوم انجام شده و وقتی نگاه می کنین می بینین این خانوم چند دهه از زندگی اش گذشته س و حتی تا الان ارضای جنسی رو تجربه نکرده. به پاس حریم خونواده، احترام و تقیداتی که داشته مراجعه نکرده و الان هم که مراجعه کرده اونقدر این مشکل پیشرفت پیدا کرده که فقط حل کردن مشکل از دست ما خارج شده، پس ما معتقدیم اگه هرگونه سوء تعبیر، سوءتفاهم، سوء رابطه بین زن و شوهر هست، به مشاور مراجعه بکنین. حتی خیلی وقتا مراجعات می تونه فقط واسه حل مشکل نباشه، واسه بالا بردن کیفیت رابطه زناشویی هم باشه که لازمه اون هستش که فرهنگش ایجاد شه.

ما معتقدیم اگه امید و نشاط در خونواده زیاد شه، اون هدفی که مسئولان درباره افزایش جمعیت دارن تامین می شه. خونواده ای که خیلی گرم باشه و امید به آینده بالا داشته باشه شک نداشته باشین خواهان بچه و محیط زندگی گرم هستش. این روابط از هم گسسته فرزندآوری رو هم دچار مشکل می کنه.

گسترش رو به رشد ناسازگاریای جنسی رو در چه میدونید؟ این اقتضای یه جامعه جوونه ؟
– بله، این که جامعه جوون اثر میذاره شکی نیس. این جامعه جوون ما که یه جامعه ای مدرن شده یا امروزی شده باعث شده که انتظارات از ارتباطات جنسی عوض شه و انتظارات فقط تشکیل هسته خونواده سنتی و فرزندآوری و تربیت فرزندان نیس و هدفا تبدیل به یه سری اهداف فردگرایانه شده و فرد وارد خونواده می شه تا لذت رابطه جنسی و لذت آرامش خانوادگی داشته باشه و این انتظارات و آرمانا از تشکیل خونواده به خاطر اون فردگرایی که به وجود اومده تغییر کرده.

گفتید که مراجعه زنان کمتر از آقایانه؛ این قضیه تا چه حد به مشکلات فرهنگی برمیگرده و چیجوری باید این تابو رو نابود کرد؟
– بدیش اینه معذوریتای اجتماعی و مرزهای خودساخته ای هست؛ مرزهایی که در واقع هیچ جنبه عقلائی و شرعی واسه اون وجود نداشته. در واقع یه تابوهایی واسه خودمون گذاشته ایم و خانوما به خاطر این کمتر مراجعه می کنن. من فکر می کنم این موضوع کم کم و با کار بیشتر با در دسترس بودن اینجور مراکزی امکان مراجعه ساده تر بیشتر جفت و جور می شه. البته این به منطقه جغرافیایی و اقتصادی که فرد در اون زندگی می کنه برمیگرده.

البته مسئله استقلال اقتصادی خانوما و در واقع این که چقدر مرد خونواده مسئوله و چقدر از این موضوع پشتیبانی کنه هم دخالت داره. استقلال اقتصادی در واقع نبودن تابوها و شکستن مرزهای خودساخته که واسه مراجعه بیشتر موثره. خیلی از جاها هم حق و حقوق اولیه خانوما تعریف نشده. در واقع اصلا نمی دونن که مشکلی هست.

منبع :